UNDER CONSTRUCTION

Uitgelicht

Momenteel ligt de website even stil.
Ik ben bezig met een nieuw concept te ontwikkelen.

Lees gerust de bestaande artikelen.
De Food for Thought e-mails zijn momenteel niet actief.

Tot snel weer!

Jenny

 

WELKOM!

Uitgelicht

Jenny_BodyLoveBen jij al meer dan 10 jaar op dieet…
en zit je nog steeds niet lekker in je vel?

Wil je niet de hele dag met eten bezig zijn…
maar ben je als de dood dat je 10 kilo aankomt?

Dat begrijp ik maar al te goed.

Ik weet hoe frustrerend het was om, na elke wanhopige poging om af te vallen, steeds weer aan te komen.

Het is geen kwestie meer van wilskracht & voedselkennis vergroten…
… het wordt tijd voor meer compassie en creativiteit in je aanpak.

Lose_weightMijn naam is Jenny Klijnsmit en ik geef training en coaching aan vrouwen die al jaren worstelen met hun zelfbeeld, gewicht en eetgewoonte.

Schrijf je in voor Food for Thought
en ontvang wekelijks inspiratie en support over:

  • Positief en stevig zelfbeeld – respecteren van je lichaam, ongeacht je maat.
  • Mindful en intuïtief eten – vertrouwen op interne signalen van honger & verzadiging.
  • Bewegen voor je plezier en welbevinden – zonder focus op gewichtsverlies.

Je krijgt dan het e-book cadeau: De Kunst van het Overeten & Emotie-eten.
Een manier om voorgoed de relatie met je lichaam en je eetgewoonte te verbeteren.

E-BOOK

 

De vrijheid van etensuiting

Uitgelicht

Stel je eens voor hoe het is om alles te eten wat je wilt. ALLES! Het maakt niet uit welk eten je eet (gezond of ongezond) en je mag net zoveel en net zo vaak eten als je wilt.

Wat gaat er nu door je heen?

wat-gaat-er-door-je-heen

Ik kan me nog goed herinneren hoe angstig ik was om gigantisch aan te komen, toen ik had besloten om niet meer te diëten. Ik was als de dood dat ik niet zou kunnen stoppen met eten… of dat ik binnen een mum van tijd het dubbele zou wegen.

“De meeste mensen zeggen dat ze zullen aankomen als ze zich toestemming zouden geven om te eten wat ze willen eten. Echter, de waarheid is, dat hun gewicht toeneemt omdat ze hierover constant discussiëren met zichzelf, en zich vervolgens volproppen met lekkers om zichzelf te troosten.” – Geneen Roth

Als ik het nu eens vergelijk met de vrijheid van meningsuiting? Het recht op deze vrijheid betekent niet, dat ik te pas en te onpas mijn klep open hoef te trekken. Of zonder nadenken m’n mening moet te geven. Ik flap er heus wel eens wat uit, maar meestal kies ik met zorg en aandacht mijn woorden. Het is per situatie anders.

Zo werkt het ook met de vrijheid van eten.

Mezelf vrij voelen om te eten wat ik wil, betekent niet dat ik me elke keer vol hoef te proppen. Of behoefte heb om chronisch te snoepen en nooit meer nadenk over wat ik eet. Ik kan nu juist bewuster mijn eten kiezen, per situatie. Zonder mezelf te kort te doen en zonder me schuldig te voelen. Echt weer genieten!
But enough about me…

Hoe ervaar jij dat?

Lijkt het je moeilijk om zonder dieetregels te eten? Ben je bang dat je dan teveel aan zal komen? Ben jij altijd op dieet (of geweest)? Of mag je alles eten, wat je wilt eten? Voel je je schuldig als je ‘ongezond’ eet? Ik ben heel nieuwsgierig wat jouw ervaring is. Of heb je misschien een vraag? Plaats je reactie hieronder.

Dank je wel voor het lezen!

MELD_JE_AAN

E-BOOK

.

.

.

Je hoeft je lichaam niet mooi te vinden om ervan te houden..

Zomerperikelen #1

Een briefwisseling tussen Sandra Pos en Jenny Klijnsmit over zomerse perikelen.

In onze brieven geven we ons bloot over allerlei zonnige en minder zonnige onderwerpen. Wat komt er allemaal aan het licht zodra de zon gaat schijnen? We zijn nieuwsgierig hoe de ander hiermee omgaat.

Vandaag heb ik de eerste brief ontvangen van Sandra.

Lees je mee?

1klein

Ha die Jenny!

Het is alweer een week geleden dat wij buiten op een heerlijke plek in Rotterdam onze visies en dromen bespraken. Na een aantal uur moest ik naar huis en waren we nog lang niet uitgepraat. Dus laten we nog even doorgaan…

Ik wil nog zo veel dingen van je weten en met je delen :-) over bijvoorbeeld het volgende. Vandaag is de maand juli aangebroken en dat betekent bij een groot aantal vrouwen, stress…..bikinistress. Want maandenlang kunnen wij ons kunnen verstoppen in spijkerbroeken, lange truien of shirts en ineens is het zo ver….we gaan op vakantie! Zwemmen of lekker zonnen op het strand.

Hoe heb jij dat aangepakt, dit jaar? En ben je al bikiniproof, heb jij al een beachbody?

Ik weet zelf niet of ik bikiniproof ben, want ik heb drie bikini’s, al jarenlang en die kan ik nog steeds aan. Maar waren mijn benen in de winter nog flink gespierd van mijn dagelijkse loopjes tegen de winterdepressie, nu het zonnetje schijnt lig ik liever met een boek in mijn hangmat in de tuin en zijn mijn benen weer ‘normaal’ of beter gezegd misschien niet meer helemaal bikiniproof. Ja ik wandel wel vaak en veel, maar dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk.

Ik geniet daar trouwens wel heel erg van. Lekker in de natuur kilometers lopen en al dat moois zien, ruiken en horen, maar daar gaat het nu niet om… of toch wel? Want wandelen brengt mij op dit moment meer geluk dan het rennen in de hitte om gespierde (mooiere?) benen te hebben. Ik doe liever dingen omdat ik ze leuk vind, omdat ik er blij van word. Hardlopen komt wel weer als het wat frisser wordt. Al ren ik nog wel, maar veel minder vaak.

Maar ik ben dus benieuwd hoe jij dat hebt gedaan. Jij bent voller dan ik…en ik weet eigenlijk niet eens of er in jouw maat iets te kiezen valt in bikini’s?

Terwijl ik deze woorden schrijf, bemerk ik bij mezelf een aarzeling om je deze vraag te stellen. Zou het gevoelig liggen? Is het niet te direct? Dagelijks merk ik hoe kwetsbaar mensen zijn als het gaat over hoe zij zich voelen over zichzelf en over hun lichaam. En om het niet alleen over hullie en zullie te hebben, wil ik zeggen dat ik ook bij vlagen onzeker kan zijn. Mijn onzekerheid ligt vooral in het niet willen kwetsen van mensen zoals hier in deze brief ook naar voren komt. Want als ik mensen kwets, kunnen ze boos worden, boos op mij… en ik vind boze mensen altijd een beetje eng. Omdat ik therapeut ben, ben ik me dit wel bewust en stap ik regelmatig over mijn gevoeligheden heen. Op de academie waar ik ben opgeleid stond ik al gauw bekend als iemand die heel lief en aardig de meest gevoelige en lastige vragen wist te stellen :-)

Dit jaar word ik 40 en ik merk dat met het klimmen der jaren mijn zekerheid over mijn uiterlijk vanzelf toeneemt. Gek eigenlijk als ik me bedenk dat ik er toch alleen maar ouder uit ga zien.  Zelfs dat vind ik niet zo’n ramp, want ik ben stiekem heel erg blij dat ik mag rijpen (zoals een goede wijn dat doet ;-)). Want al zeg ik het zelf, ik ben er alleen maar leuker door geworden, makkelijker voor mezelf en voor anderen.

Ik vind dus dat je helemaal niet bikiniproof hoeft te zijn om lekker naar het strand te gaan. Maar om mij heen ik zie wel dat je kunt rekenen op waardering als je jezelf flink in het zweet werkt en over je grenzen gaat in de sportschool of in een andere sportprestatie. Knap!

Veel mensen gaan dan ook vaak met flinke tegenzin naar die sportschool en vinden dat ze falen als ze niet meer gaan. Mijn advies is dan altijd: Doe iets waar je blij van wordt! Kies een manier van bewegen die bij je past Het maakt niet uit wat dat is. Salsadansen, hoelahoepen, trampoline springen whatever… have fun! En trek die bikini lekker aan! Als je dat spannend vindt, oefen eens een paar dagen in de tuin of in huis, desnoods met de gordijnen dicht 😉

Dus bij deze, lieve Jenny, hoe zeker ben jij van jezelf? En ken jij dagen dat je liever binnen blijft zitten met de gordijnen dicht, dan jezelf in een luchtig jurkje te laten zien in de Oude Haven? Wat is jouw weg, jouw verhaal?

Ik kijk uit naar jouw brief en wens je een heerlijke zonnige dag, zo één die je uitnodigt om de zon te ervaren in je hoofd, in je hart… en op je huid.

Liefs van San

everybody is a beach body

Goede kont!

“Oh, goede kont!”  riep docente Veri dwars door de zaal, richting mijn blote billen.
“Ja… daar kan ik wel wat mee.”

Via m’n vriendin Andrea werd ik uitgenodigd om, als dik model, poedelnaakt te poseren bij haar SKVR boetseerklas. “Dan hebben we eens wat anders” zei ze.

Jenny Klijnsmit en AndreaDat leek me wel wat… bovendien was het meteen een mooi experiment om over te schrijven.

Ik kleedde me verder uit achter het scherm… en klom daarna op de verhoging, midden in de zaal.

Daar zat ik dan… voor een flinke groep dames en heren. Ze hadden allemaal een blok klei, of plak zwarte was, om een beeldje te boetseren.

Ze keken onderzoekend naar mijn lijf. Waar… en hoe gingen ze beginnen? Spannend!

Jaren geleden had ik dit nooit nooit nooit durven doen.
Maar nu… Nu had ik er zelfs zin in.

Liefde voor je lijf is niet zo gemakkelijk te meten. Soms vind ik het moeilijk om te beschrijven wat de resultaten precies zijn die je ermee kan behalen. Wat levert zelfliefde je nou eigenlijk op?

“Vrij voelen om te zijn zoals je bent” is een belangrijk aspect… maar hoe meet je dat?

Ik merkte het nu aan de kleine hoeveelheid zenuwen: ik vond het leuk/spannend. Niet meer doodeng/spannend. De mate waarin ik me comfortabel voelde, in m’n blote lijf, was een mooie mijlpaal.

Het was een aparte ervaring om mezelf te zien door de ogen van de anderen. Om te horen hoe ze over mijn lijf spraken. Over plooien, over rondingen en over borsten die zich over vouwen vleien.

“Kunnen we alweer draaien?”

De verhoging stond op een draaiplateau en ongeveer elke 15 minuten kreeg ik een slinger.

“Jullie moeten durven. Gewoon lef hebben. Het moet smeuïger en ronder!” moedigde Veri de boetseerders aan.

Beeld_Jenny_Klijnsmit

Ik zag al snel herkenbare vormen in de beeldjes en ik vond het prachtig. Het ontroerde me. Eventjes dacht ik aan de lelijke woorden die ik ooit tegen mijn lijf heb gesproken. In deze boetseerlessen leerde ik m’n lichaam opnieuw te waarderen…

Dit is mijn lijf. Met alle plooien, rondingen, vouwen en mooie lijnen. En ook met alle striemen, putjes en witte huid. Ik vind niet alles mooi aan mijn lijf… maar het is helemaal oké zoals het is. Ik praat niet meer lelijk tegen haar… want dat verdient ze niet.

She’s my friend, my vehicle to life. She makes shit happen.

De weg naar liefde en respect voor je lijf is niet geplaveid met nare opmerkingen. Merk het gewoon even op… als je negatief over jezelf praat. Dan ben je al een stapje op weg…

Dank je wel boetseerders! Voor de warme ontvangst in jullie ruimte en alle behulpzaamheid. Het waren leuke dagen en fijne ervaringen…

Alle beeldjes

Wil je meer van je lijf houden… maar weet je niet waar je moet beginnen?
Schrijf je in voor e-mail updates en ontvang inspiratie & support voor nop.

E-BOOK

.

.

.

Je hoeft je lichaam niet mooi te vinden om ervan te houden..

Weegschaal of waagschaal?

* Dit is een blog van maart 2013. Er is een hoop veranderd sindsdien. Als ik dit terug lees ben ik enorm dankbaar voor alle veranderingen (inclusief dipjes) die ik het afgelopen jaar heb ervaren. Gestaag gegroeid… maar nog best snel…

Wat me bezielde weet ik niet… maar op het moment zelf, leek het een goed idee.

Om op de weegschaal te gaan staan. Bij de dierenarts.

Twee weken geleden stapte ik er zomaar op, met mijn schoenen aan… en winterjas… en een volle schoudertas. Toen even niemand keek.

ERROR flikkerde het in rode letters… en ik deinsde achteruit.

Jeetje, de weegschaal was helemaal niet geschikt voor honden boven de 100 kilo.
Weeg ik dan boven de 100?

NO WAY!

Zo voel ik me helemaal niet. Ik voel me hooguit 95. Mijn broek past toch al jarenlang goed en de riem zit nog steeds op het 3de gaatje. Ik sprak mezelf snel bemoedigend toe:

Joh, het is maar een getal… het heeft verder geen waarde…

Scale

Maar bovenstaande mooie woorden (ooit eens gevonden op Facebook) mochten nu even niet baten. Daar begon de dialoog weer te kakelen in mijn hoofd. Alsof hij nooit was weggeweest:

100 is wel veel he?!

Nou ja… ik weet niet precies hoeveel ik weeg want ik had mijn schoenen aan enzo. Dat is zeker goed voor 6 kilo.

6 kilo? Yeah right! Misschien moet je jezelf voor de zekerheid even wegen bij je zus.
Bloot. In de ochtend. Als je nog geen koffie op hebt.

Ja, ze ziet me aankomen. Ik heb verleden jaar – met veel bombarie – mijn weegschaal de deur uitgedaan. En maar goed ook… want ik word er doodongelukkig van.

Ajoh, die snapt dat best. Misschien moet je toch weer eens op dieet. Als je zo doorgaat groei je helemaal dicht. Dat ziet er toch niet uit? En het is héél ongezond.

Ok genoeg kletskoek. Ik ga wat anders doen.

Gelukkig kreeg ik na deze mini-breakdown weer wat perspectief en houd ik mijn aandacht bij wat ik wél wil: mijn lijf accepteren zoals het is en goed voor mezelf zorgen.

Acceptatie gaat niet van de één op de andere dag…
…maar gestaag groeit het een beetje.

En tot het zover is, denk ik aan de wijze woorden van Monique Rosier en accepteer ik dat ik het nog niet helemaal kan accepteren. Door die gedachte houdt het gebabbel in mijn hoofd tenminste even op.

Et toi?

Hoe doe jij dat? Heb jij ook moeite met de weegschaal? Spreek jij jezelf bemoedigend of juist streng toe, als je erop staat? Vertel je liever niet aan anderen wat je weegt? Heb jij ook gebabbel in je hoofd…als het getal je niet bevalt? Wat betekent het getal voor jou?

Laat het me weten in een reactie hieronder.