Denk jij wel eens….

Uitgelicht

  • Ik kan niet normaal doen met eten! Ik heb weer alles opgegeten. Wat ben ik een vreetzak. Ik begin maandag wel weer met lijnen. Dit was de laatste keer! Deze week maar weer flink de calorietjes eraf sporten. Bah, ik heb er helemaal geen zin in maar het moet, anders loopt het helemaal uit de hand.
  • Ik ben weer aangekomen! En ik heb nog wel zo goed mijn best gedaan. Vanaf morgen ga ik minder eten. Ik ga niet meer snaaien en ik laat me niet meer verleiden. Dit keer ga ik het echt volhouden. Laat ik vanavond de chips maar alvast opeten, dan is het huis mooi schoon en leeg. Morgen pak ik de draad weer op.
  • Kan alsjeblieft het licht uit? Ik schaam me kapot voor dit dikke lijf. Ik geloof gewoon niet dat hij mij nog sexy vindt, met al die putten in mijn dijen. Al zegt hij van wel. Die blubberbuik valt ook al niet meer te verbergen. Ik blijf liever een beetje onder de dekens tijdens de seks. Het ziet er niet uit. Walgelijk.

Ik wel. O  zo vaak.
Meer dan 20 jaar ben ik op zoek geweest naar De Perfecte Gezonde Leefstijl, in de hoop dat ik Het Perfecte Gezonde Gewicht zou krijgen… want ik wist zeker dat ik me daardoor een stuk zekerder zou voelen. Mijn slanke lijf als dé sleutel naar geluk en blakende gezondheid!

Fat is not a feelingDacht ik.
Maar wat ik ook leerde, welke diëten ik ook probeerde en hoeveel gewicht ik ook verloor: het gewicht kwam altijd terug…  en ik werd langzaam maar zeker steeds dikker en ongelukkiger in mijn lijf.

Ben jij daarmee ook al jaren zoet?
Waarschijnlijk weet je dan precies wat gezond eten is. Ik hoef je vast niets uit te leggen over kunstmatige toevoegingen, genetische manipulatie en wat zout, suiker en alcohol allemaal doet met je lijf.

Of de voordelen van vers, biologisch en gevarieerd eten, water drinken en dagelijks bewegen. Jij trapt niet in light-producten waar je 2x zoveel van gaat eten. Jij staart je niet meer blind op calorieën tellen want je houdt ook rekening met voedingswaarde en vitamines.

Gesneden koek zeker?
start_livingAan voedselkennis geen gebrek… maar dat verklaart niet, waarom je de hele dag met eten bezig bent. Waarom je na het avondeten een zak chips tot de bodem leeg schranst. Waarom die doos chocolade EET MIJ naar je gilt.

Verveel jij je? Misschien… maar dat verklaart niet waarom je niet gewoon 1 lullig koekje kan nemen op een verjaardag en anderen wel. Je koopt misschien liever geen koekjes meer. Veel te gevaarlijk om in huis te hebben.

Is de verleiding te groot? Misschien… maar dat verklaart niet, waarom je smoesjes verzint om niet naar de sportschool te hoeven. Waarom die o-zo-gezonde levensstijl meer lijkt op een levenslange marteling. Waarom je stiekem in de auto snoept en de papiertjes wegwerkt voordat iemand het ziet. Of waarom je een zenuwinzinking voor de spiegel krijgt als je naar een feestje gaat. Wát moet je aantrekken? Niets slankt af! Blijf maar thuis.

insanity-same-thingAls je jarenlang op dieet bent …
keer op keer afvalt + keer op keer weer aankomt…
wordt het dan niet hoog tijd voor wat anders?

Is er iets mis met jou, omdat je nooit blijvend bent afgevallen?
Misschien denk je dat het je eigen schuld is dat je het niet kan volhouden. Dat je gefaald hebt… Jij bent niet alleen. Er zijn talloze vrouwen die met hun eetgewoonte worstelen. Ik vermoed dat de meeste vrouwen die een dieet volgen, dagelijks het uiterste van zichzelf vergen. Ze zijn niet lui en zwak en hebben zeker geen gebrek aan doorzettingsvermogen. Iedere vrouw, die al sinds haar jeugd in de dieetmolen zit – zonder compleet door te draaien – verdient juist een fucking lintje.

Je hebt niet nóg meer wilskracht en voedselkennis nodig!
Ik begrijp maar al te goed dat je niet dik(er) wil worden. Het is heel eng om niet te weten wat er gaat gebeuren, wanneer het niet meer lukt om te diëten. De angst om ‘dik en ongezond’ te zijn (wat natuurlijk niet hetzelfde is) heeft enorm veel impact op je leven. Het voelt misschien een beetje als opgeven…

BQ-JJXuCQAA3mjpMaar weet je… dat is precies waar het eigenlijk over gaat. Het loslaten van de obsessie met gewichtsverlies en je lijf leren accepteren zoals het nu is. Dus er gewoon oké mee zijn.

Zeg nu zelf: Zorg jij beter voor iets of iemand die je haat? Of zorg je beter voor iemand die je aardig vindt. Iemand die je lief hebt. Iemand die je respecteert? Waarschijnlijk weet je dit wel in theorie, maar in de praktijk is het rete-moeilijk om van je lijf te houden als je het al jaren verafschuwt.

Je hoeft je lijf niet mooi te vinden om het te waarderen & respecteren.
We leven in een wereld waar het bejubeld wordt om slank en gezond te zijn. Een wereld waarin het volstrekt normaal is om grapjes te maken over dikke, lelijke en oude vrouwen. Wellicht maak je ook grapjes over je eigen figuur om anderen het gras voor de voeten weg te maaien. Stigma en vooroordelen over dikke mensen zitten er bij mij al ingebakken sinds mijn jeugd. Mooi, slank, jong en aantrekkelijk zijn is heel belangrijk gemaakt in onze rijke westerse cultuur. Alsof het een prestatie is die we zelf kunnen leveren.

one_size

We horen vaak: Als je er last van hebt, moet je er gewoon wat aan doen. Nietwaar?
Maar juist jij weet dat dat helemaal niet gemakkelijk is. Misschien zelfs onmogelijk. Hoeveel energie, tijd, geld, moeite en frustratie heb je al die jaren gestoken in het nastreven van een jong slank lichaam?

En wat is het resultaat?

Waarschijnlijk hetzelfde als bij mij: een dikker ouder lichaam… De ironie.

Mijn vraag aan jou: Blijf je de rest van je leven wanhopig onderweg naar je streefgewicht of wordt het tijd om eens wat aardiger tegen je lijf te doen? 

Ik schrijf in dit blog over hoe ik de touwtjes weer in handen heb genomen. Hoe ik weer op mijn lichaam leerde vertrouwen. Hoe ik weer ging eten zonder schaamte en schuldgevoelens. Hoe ik me ging kleden zonder te miepen over mijn dikke kont. Hoe ik weer zonder gêne van seks kon genieten. Ik beschrijf ook hoe ik met het sociale stigma leerde omgaan en hoe je je kunt beschermen tegen vooroordelen. Ik hoop dat jij ook weer oké kunt zijn in het lijf dat je nu hebt, zodat je beter voor jezelf zorgt op alle aspecten van je leven.

Stop_changing

Gezondheid, welzijn en geluk zijn nu eenmaal heel persoonlijk en complex. Je hebt niet 100% controle daarover. Iedere vrouw heeft verschillende specifieke behoeftes en omstandigheden. Ik hoop dat je wat kan met mijn ervaringen en eens gaat kijken wat voor jou werkt.

Een werkboek is in de maak.

Volg me op Social media via Facebook + Twitter + Pinterest.
Volg mijn #selfcare momentjes op Instagram.

Wil je op de hoogte gehouden worden? Schrijf je in voor e-mail updates.

De eerste dag van mijn nieuwe leven

Hoe bedoel je “Eet maar waar je trek in hebt?” vroeg ik verbaasd… ik keek haar verward aan. Ik dacht dat ik een duidelijke vraag stelde. Ze had me vast niet goed begrepen. Ik herhaalde: “Wat is beter… 2 of 3 boterhammen tussen de middag?” De diëtiste keek me vriendelijk aan en zei: “Pak maar waar je zin in hebt.”

Het was mijn eerste dag in de kliniek voor eetverslavingen. Het was lunchtijd. We zaten met de hele groep in de keuken aan de eettafel. De diëtiste at met ons mee. Onze groep was heel divers. We waren meiden en vrouwen met allemaal verschillend gewicht en eet-problematiek. Er stond van alles op tafel. Wit en bruin brood. Kaas en smeerkaas. Tomaten en komkommer. Worst en ham. Hagelslag, muisjes, pindakaas, hummus, boter en een doosje eieren… Wacht even, dit was écht niet allemaal gezond voedsel. Tenminste, niet in mijn vocabulaire. Was dit een test? Moest ik nu de juiste gezonde keuze maken en de verleiding weerstaan? Zouden ze in de gaten houden wat ik op mijn brood deed, met een verborgen camera? Ik keek voorzichtig om me heen…

“Dus we mogen eten wat we willen?” zei een dikke dame aan de andere kant van de tafel? “Pak maar wat je lekker vindt.” zei de diëtiste. Dat liet deze mevrouw zich geen 2x zeggen. Ze liep naar het kookeiland en gooide een paar eieren in de pan. Ik keek ernaar met open mond. Niet te geloven. Gaat ze nu echt eieren bakken? Laten ze dat zomaar toe in de kliniek? Nou ja zeg! Moeten ze ons niet in bescherming nemen tegen onszelf? Tsja, dan moet je het zelf maar weten. Beschimpte ik haar in mijn gedachten. Zo word je natuurlijk nooit slank. Jij zit hier nog wel eventjes dame.

Ik nam zelf voor de zekerheid 2 volkoren boterhammen met hartig beleg zonder boter. Dat leek me een uitstekende keuze. Ik wilde volgend jaar zomer graag zwemmen in mijn bikini. Als ik na de kliniek één kilo per week zou afvallen, was dat prima haalbaar. Ik verheugde me al op de bewonderende blikken van mensen. Ik was goed bezig. Eten jullie allemaal maar zoveel je wilt. Ik laat me niet gek maken.

Aan het einde van de dag fietste ik hardop mopperend naar huis. Sjonge jonge jonge… alles eten wat ik wil… ze zijn écht niet goed snik daar. Dat is toch juist mijn probleem: dat ik zoveel eet!? Hmppfff. Deze zogenaamde professionals hebben werkelijk geen idee, wat ik mezelf aandoe als ik mag eten wat ik wil. Binnen een paar jaar kunnen ze me uit mijn huis komen zagen. Het is gelukkig nog niet zover gekomen omdat ik steeds ingrijp als ik weer aangekomen ben. En dat lukt niet altijd… maar ja, dáárom zit ik hier. Tussen die andere trieste vrouwen zonder ruggengraat. We hebben gewoon geen doorzettingsvermogen.

Ter voorbereiding op deze eerste dag van mijn nieuwe leven had ik in de voorgaande week, al mijn favoriete eten klaargemaakt. Ik had officieel afscheid genomen van mijn ongezonde eten. Ik was er klaar voor om mijn lekkernijen voorgoed op te geven. Het Grote Afzien kon vandaag beginnen.

Alleen… nu zeiden deze ‘experts’ dat ik niet hoefde afzien. Ik hoefde niets op te geven. Ik mocht eten wat ik lekker vond. Zoveel als ik wilde… Even serieus. Dit kan toch niet kloppen. Elk pondje gaat door het mondje nietwaar?! Vertel me liever wat ik moet doen om beter de pizza en pasta te kunnen weerstaan. Dát wil ik weten.

Het duurde een tijdje voordat het tot me doordrong dat juist mijn restricties met eten de problemen veroorzaakten. Streng vasthouden aan ideeën over goed en gezond eten en hoeveelheden, zorgde ervoor dat ik daarna helemaal los ging in een vreetbui.

Door altijd te leven met het idee dat het eten dadelijk weer van me afgenomen zou worden… weer ontzegd zou worden… weer verboden zou worden… ontwikkelde ik een dieet-mentaliteit. Het is nu of nooit. Dadelijk mag ik niet meer van mezelf.

Ik had nooit verwacht dat het ‘toestaan om te mogen eten’ essentieel was voor mijn helingsproces. Ik realiseerde dat mijn fysieke gevoel voor honger en verzadiging al meer dan 20 jaar overruled was door allerlei regeltjes over goed of fout eten en goede/foute hoeveelheden. Mezelf permissie geven om honger te mogen hebben en erop te mogen reageren bleek nodig om weer een normaal te kunnen eten.

Ik dacht al die jaren dat het juist goed was als mijn maag knorde van de honger. Dan werden er tenminste calorieën verbrand. Het idee dat ik daar slank van werd voelde héél erg goed… maar binnen in mijn lijf voelde het helemaal niet prettig aan. Het is niet fijn om je lijf uit te hongeren. Ik werd er chagrijnig van. Ik liep vaak rond met een zeurende hoofdpijn en kort lontje. Dat deed mijn lijf expres om me te laten weten dat ze voeding nodig had. Om mijn aandacht te trekken. Maar ik snauwde het af. Hou je mond. Jij krijgt niks. Je verdient het niet. Want je bent te dik.

Nu snauw ik mijn lijf gelukkig niet meer af. Ik eet wanneer ik honger heb. Ik eet wat ik lekker vind en ik eet net zoveel als waar ik behoefte aan heb. Ik ben daardoor niet op mijn streefgewicht gekomen, zoals ik jarenlang hoopte, maar ik ben wel van mijn obsessie met wegen en diëten af. Ik schaam me niet meer voor wat ik eet en ik voel me niet meer schuldig als ik veel of ongezond eet. Daardoor durf ik mezelf meer te laten zien zoals ik ben. Daardoor verdwenen de urenlange discussies in mijn hoofd, over de vraag of ik dit wel of niet ging eten. Ik voel de rust en de ruimte om keuzes te maken die op dat moment bij mij passen. Het maakt mij bovendien een stuk minder hard naar mezelf én anderen…

Ben jij ook zo hard voor jezelf? Schrijf je in voor e-mail updates en ik hou je op de hoogte over de lancering van mijn werkboek.

 

Goede kont!

“Oh, goede kont!”  riep docente Veri dwars door de zaal, richting mijn blote billen.
“Ja… daar kan ik wel wat mee.”

Mijn vriendin Andrea nodigde me uit om, als dik model, poedelnaakt te poseren bij haar SKVR boetseerklas. “Dan hebben we eens wat anders” zei ze.

Dat leek me wel wat… bovendien was het meteen een mooi experiment om over te schrijven.

Ik kleedde me verder uit achter het scherm… en klom daarna op de verhoging, midden in de zaal.

Daar zat ik dan… voor een flinke groep dames en heren. Ze hadden allemaal een blok klei, of plak zwarte was, om een beeldje te boetseren.

Ze keken onderzoekend naar mijn lijf. Waar… en hoe gingen ze beginnen? Spannend!

Jaren geleden had ik dit nooit nooit nooit durven doen. Maar nu… Nu had ik er zelfs zin in.

Liefde voor je lijf is niet zo gemakkelijk te meten. Soms vind ik het moeilijk om te beschrijven wat de resultaten precies zijn die je ermee kan behalen. Wat levert zelfliefde je nou eigenlijk op?

“Vrij voelen om jezelf te laten zien zoals je bent” is een belangrijk aspect… maar hoe meet je dat?

Ik merkte het nu aan de kleine hoeveelheid zenuwen: ik vond het leuk/spannend. Niet meer doodeng/spannend. De mate waarin ik me comfortabel voelde, in m’n blote lijf, was een mooie mijlpaal.

Het was een aparte ervaring om mezelf te zien door de ogen van de anderen. Om te horen hoe ze over mijn lijf spraken. Over plooien, over rondingen en over borsten die zich over vouwen vleien.

“Kunnen we alweer draaien?”

De verhoging stond op een draaiplateau en ongeveer elke 15 minuten kreeg ik een slinger.

“Jullie moeten durven. Gewoon lef hebben. Het moet smeuïger en ronder!” moedigde Veri de boetseerders aan.

Ik zag al snel herkenbare vormen in de beeldjes en ik vond het prachtig. Het ontroerde me. Eventjes dacht ik aan de lelijke woorden die ik ooit tegen mijn lijf heb gesproken. In deze boetseerlessen leerde ik m’n lichaam opnieuw te waarderen…

Dit is mijn lijf. Met alle plooien, rondingen, vouwen en mooie lijnen. En ook met alle striemen, putjes en witte huid. Ik vind niet alles mooi aan mijn lijf… maar het is helemaal oké zoals het is. Ik praat niet meer lelijk tegen haar… want dat verdient ze niet.

Ik hoef mijn lichaam niet mooi te vinden om ervan te houden.

De weg naar waardering en respect voor mijn lijf was niet geplaveid met nare opmerkingen. Merk het ook gewoon even op, als je negatief over jezelf praat. Dan ben je al een stapje op weg.

Dank je wel boetseerders! Voor de warme ontvangst in jullie ruimte en alle behulpzaamheid. Het waren leuke dagen en fijne ervaringen…

Alle beeldjes

Wil je meer van je lijf houden… maar weet je niet waar je moet beginnen?
Meld je aan voor e-mail updates.

 

Het laatste avondmaal

Bijna elke maandag ging ik op dieet. Als ik niet op dieet ging, dan stopte ik met snoepen of ik nam me voor om héél gezond en verstandig te doen. Bijna elke zondag besloot ik dat ik de volgende dag zou veranderen. Vanaf morgen wordt alles anders.

Het is zondagavond en ik loop onrustig heen en weer door het huis. Van het raam naar de keuken en weer terug. Hoe lang gaat dit nog duren? Alles ligt al klaar: vork en mes, glas water en het geld. Ik ben er klaar voor.

Dit wordt mijn allerlaatste pizza. Ik ga vanaf morgen nooit meer pizza bestellen. Vanaf morgen wordt alles beter, dan ga ik streng op dieet en zullen de kilo’s er vanaf vliegen.

Maar vanavond ga ik nog even helemaal los.

Ik heb al geluncht met macaroni met kaas. Idioot veel kaas. Ik had gebakken eieren als ontbijt. Een zakje mini marsjes is tijdens het computeren op verklaarbare wijze verdwenen. Alle kastjes moeten leeg zijn voor morgen. Weggooien? Dat kan niet. Dat is verschrikkelijk zonde. Het huis is na vanavond ontsmet van “slecht en ongezond” voedsel.

Morgen begin ik met een sapdieet. Ik heb de sapcentrifuge van mijn moeder geleend en al helemaal schoon geschrobd. Een goede voorbereiding is het halve werk! Vanmiddag al fruit, groenten en allerlei gezonde dingen gekocht… én dat zakje mini marsjes. Het is de laatste dag voordat ik ga lijnen dus ik trakteer mezelf alvast op de, nog te leveren, prestatie.

Ding dong. Ah, daar zal je hem hebben. Ik rond het bedrag af met een veel te hoge tip (zodat ik niet hoef te wachten op wisselgeld) en gris de pizzadoos uit zijn handen. In de woonkamer draai ik de luxaflex dicht. Ik wil niet dat mensen naar binnen kijken als ik zit te eten… daar word ik zenuwachtig van.

Ik scheur de doos open en val aan. De pizza is loeiheet en ik brand (voor de zoveelste keer) mijn gehemelte aan de kaas. Praktisch zonder te kauwen werk ik in no-time de pizza naar binnen. En het stokbrood met kruidenboter. En de cookie dough van Ben & Jerry.

Empty-pizza-boxHet is pas een kwartier later en het eten is al op. Ik kijk naar mijn tafeltje met afgescheurde doos, papiertjes en zakjes. Mijn hemel, wat een slagveld… jakkes. Weg ermee! Al het bewijsmateriaal van mijn vreetbui verdwijnt in de container buiten.

Ik ga op de bank liggen en vertel mezelf dat dit echt de laatste keer was. Ik hoef me heus niet schuldig te voelen. Dit was de aller-aller-allerlaatste keer. Morgen start een nieuwe week en vind ik de wilskracht om te diëten. Morgen zal ik het wél volhouden.

Met een bonkend hart en opgeblazen buik kijk ik naar de televisie. Ik ben moe. Heel moe. Het is pas 20.00 uur. Ik moet eigenlijk nog wat doen in het huishouden maar dat kan ik niet meer opbrengen. Het kan me ook niet meer schelen. Morgen wordt alles beter…

Is het geen waanzin om keer op keer hetzelfde te proberen… maar toch een ander resultaat te verwachten?

Probeer eens wat anders. Schrijf je in voor e-mail updates.

 

WOMANIFESTO

Womanifestowo·man·i·fes·to  noun \ˌwo-ma-nə-ˈfes-(ˌ)tō\

Volgens The Militant Baker (initiatiefneemster) kan dit statement onder meer thema’s van empowerment, onafhankelijkheid, zelfliefde, bewustzijn, bevestiging en individuele acceptatie bevatten; positieve overtuigingen over jezelf. Gemaakt om een zelfgeschreven definitie te geven aan de aangeboren schoonheid binnen elke vrouw.

De officiële challenge is inmiddels verlopen en inzenden kan allang niet meer… maar het maken van een persoonlijk manifesto geeft sowieso voldoening. Ik vond het fijn om alsnog te doen – helemaal voor mezelf.

Schrijf ‘m uit en hang het Womanifesto aan de deur van je WC!
Heb je wat te lezen als je een zak tuinaarde openscheurt. 😉

Lees hieronder mijn Womanifesto

Ik ben een vrouw
Ik ben creatief
Ik ben dik
Ik ben oké

Ik zal niet langer negatief over mezelf spreken
Ik zal niet langer mezelf uithongeren
Ik zal niet langer mijn lijf wantrouwen
Ik zal niet langer mijn waarde meten in kilo’s en centimeters

Ik omhels mijn emoties en tranen
Ik omhels mijn onzekerheden
Ik omhels mijn lieve lichaam
Ik omhels mijn schuldgevoel

Ik ben sterker dan ik dacht
Ik ben goed genoeg
Ik was het allang
zelfs toen ik het nog niet wist

Belly Check

“Je hebt geen honger. Je hebt trek. De kindertjes in Afrika hebben honger.”

Wie heeft deze uitspraak niet gehoord tijdens onze opvoeding? Als ik oude dieetboeken doorblader lijkt het soms wel alsof we geen honger mogen hebben… alsof we moeten vechten tegen de honger. Maar ik denk juist dat het heel handig is om hongergevoelens te herkennen en erop te reageren.

Mijn hongergevoel heb ik gekregen bij mijn geboorte. Net als jij – en ieder ander levend wezen op aarde. Ik herkende destijds uitstekend wanneer ik honger had. Toen ik een klein baby’tje was hoefde ik alleen maar te jengelen. Mijn moeder wist dan precies wat ik nodig had.

Door invloeden uit onze cultuur is mijn fysieke hongergevoel een beetje op de achtergrond geraakt. Ik wilde zo ontzettend graag slank worden waardoor ik meer vertrouwde op de adviezen uit dieetboeken in plaats van op mezelf. Momenteel doe ik het weer op mijn eigen manier. Ik word er niet slank van maar ik ben een stuk beter in contact met mijn lijf. Daardoor loop ik niet meer geïrriteerd rond van de honger en het helpt enorm goed tegen vreetbuien.

Meerdere keren per dag neem ik een momentje om te checken hoeveel honger ik heb. Ik doe mijn ogen dicht en haal even diep adem. Ik leg mijn hand op mijn buik en ga er in gedachten naartoe.

Hoeveel honger heb ik op dit moment? Hoe voelt honger eigenlijk aan? Ik vergelijk mijn fysieke gevoelens met de omschrijvingen hiernaast en kies er eentje uit die het dichtste bij komt. Als ik klaar ben met eten, doe ik dat ritueeltje nog een keer.

Hoe voldaan voel ik me op dit moment? Lust ik nog wat… of is het wel goed zo? Ik neem gewoon even de tijd om te inventariseren hoe ik me voel. Dat helpt me heel goed om mijn fysieke gevoelens voor honger en verzadiging beter te herkennen.

Het mooie is… als ik iets eet wat lekker & smakelijk is en wat me ook voldoening geeft, dan herken ik ook beter wanneer ik genoeg heb gehad. Genoeg is dan genoeg. Het wordt een stuk lastiger om deze signalen te herkennen als ik iets eet wat me totaal niet smaakt. Dan lijkt het alsof ik al vol zit vanaf de eerste hap… en daarna blijf ik zo’n onvoldaan gevoel houden.

Nu ik er een gewoonte van heb gemaakt om regelmatig per dag te checken óf en hoeveel honger ik heb, is het helemaal niet nodig om mezelf restricties op te leggen. Mijn lichaam vertelt me precies wat ik nodig heb. Ik heb mijn lijf jaren geleden beloofd dat ik haar nooit meer zal uithongeren. Ik hoef niet meer bang te zijn dat het nu of nooit is, omdat ik volgende week weer op dieet moet. Dat geeft rust en ruimte om te kiezen waar ik op dit moment behoefte aan heb. Ik kan en ik mag altijd eten.

Dit hangt dus niet af van…

  • vooraf vastgestelde portiegroottes.
  • de opinie van een dieetexpert.
  • of het “goed of slecht” eten is.
  • hoeveel calorieën erin zitten.
  • vooraf vastgestelde tijden.
  • of mijn bord leeg gemaakt moet worden.
  • wat er nog over is/ restje in de pan zit.
  • of de kindertjes in Afrika te eten hebben.
  • wat anderen wel/niet van me vinden.

Ik heb zoveel tijd en geld uitgegeven aan dieetboeken en experts op het gebied van eten. Nu weet ik dat ik zelf de beste deskundige ben die ik ooit heb kunnen krijgen. Wie weet nu beter hoe IK me voel dan ik? Het was heerlijk om steeds beter mijn fysieke gevoelens te herkennen en te kunnen benoemen. Bovendien: Ik hoef niets vol te houden. Het werd alleen maar gemakkelijker en nu gaat het vanzelf. Alleen ik kan bepalen wat & hoeveel goed voelt in mijn lijf, op dit moment van de dag. Daar durf ik nu op te vertrouwen.

In het Werkboek kun je aan de hand van persoonlijke vragen een Belly Check maken die helemaal bij jou past. Schrijf je in voor e-mail updates en ik hou je op de hoogte van de lancering.